Bijzondere vergaderlocatie met een bijzondere vrind
Zo stond hij hier ineens bij ons op de stoep, onze dierbare vriend Marten Tinga. Met mijn moeders fiets in de hand. ‘Kijk Misha. Ik vind dat je moeder dit verdiend heeft. Alle roest is er van af gepoetst, de ketting is opnieuw gesteld. De fiets is helemaal opnieuw gespoten. Maak maar eens een ritje.” Marten heeft werkelijk de hele fiets opgeknapt. Ik stap op de fiets en en het is alsof ik vlieg. Een hele prestatie voor een oude Gazelle, van net voor de oorlog.
Een man uit duizenden..
Het is een man uit duizenden. Een ware Fries, maar al ruim veertig jaar woonachtig in Buren, samen met zijn vrouw Yke. Als ik ze thuis bezoek, krijg ik meestal een rondleiding, langs alle historische klokken die er staan. Marten vertelt gedetailleerd over het mechaniek waar de klok op werkt en legt uit met welke technische handelingen hij de klokken heeft gerepareerd. Maar ik snap er niet veel van.
Noeste arbeid op bijzondere vergaderlocatie
Een noeste werker, met een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Op de leeftijd die Marten nu heeft, zou ik 
allang zijn gaan zitten, maar hij blijft doorgaan. Als ik langs zijn huis kom, betrap ik mezelf er op, dat ik nieuwsgierig bij hem naar binnen kijk. Vaak zie ik hem daar aan zijn eettafel zitten praten met mensen, die op één of andere manier zijn gedupeerd. Hij heeft vele jaren gewerkt bij de gemeente, waarvan de laatste jaren als prominent raadslid van de VVD en heeft veel voor de gemeente Buren betekent. Van de bouwval die Buren in de jaren 70 moet zijn geweest, is niet veel over: Marten heeft er voor gezorgd dat de stad halverwege de jaren 70 grondig werd gerenoveerd. Daarvoor heeft hij enige slordige miljoenen bij elkaar gesprokkeld, via overheidswege. Tegenwoordig is Buren een toeristische trekpleister voor mensen van alle windstreken. Natuurlijk is hij trots op zijn prestatie, waarom zou hij niet ? Vechten tegen de bierkaai, dat is hem met de paplepel ingegoten. Voor zijn verdiensten is hij geridderd in de Orde van Oranje Nassau.
