Kunsthof de Heuf
Romantische bed en breakfast Kunsthof de Heuf ligt langs de oude vestigingsstad Buren. Het beschikt over zeer romantische bed en breakfast kamers, welke in verbinding staan met de open tuinen van de Kunsthof. Deze romantische bed en breakfast kijkt uit op de oude stadswal, de fruitgaard van de Kunsthof, beelden en exotische plantsoorten. En in de winter een ware beleving met het binnen en buitenvuur! Kom het beleven in Buren, de Betuwe, in het midden van het land. U waant zich in Zuid Frankrijk. De muzikanten/kunstenaars, tevens psychologen, hebben al hun krachten gebundeld om het u naar de zin te maken! Zo ook in hun bijzondere groepsaccommodatie.
Ik ben het weet kwijt
Vier gasten lopen de trap op, op weg naar één van de logementen op zolder. Ik schat ze een jaar of zeventig. De vrouwen voorop, daarachter de mannen. Het is nu tegen tienen, dus zullen ze wel een slaapmutsje nemen, en dan lekker gaan slapen. Het componeren lukt me niet vandaag. Het moet nu onderhand wel af zijn, voor onze nieuwe theatervoorstelling ‘dag mama’ over een maand bij ons op Kunsthof de Heuf.
Ik heb geen inspiratie!
Maar ik heb géén inspiratie, Dat kan natuurlijk aan de piano liggen. Die begint vals te raken. Dus ga ik even kijken of mijn andere piano in het onze bed en breakfast beneden vrij is. Helaas, in deze romantische bed en breakfast zit een gast. Een oudere man. Die zal daar vast niet zonder reden zijn blijven zitten, nadat de andere vier gasten naar boven zijn gegaan. Het is een opvallende verschijning met zijn vlinderdasje en zijn paarse sokken. Hij zit met zijn ogen dicht, voorover gebogen in een fauteuil. Hij zit daar doodstil, beweegt geen vin. Terwijl ik stiekem door een kier van de deur kijk, verwonder ik mij over zijn ingespannen blik. Wat doet hij daar nou ?! Heeft hij ruzie gekregen en zit hij zijn zonden te overdenken ? Is hij aan het bidden DOODSESTILTE “IK HEB HET, IK HEB HET !!!” schreeuwt de man in één keer uit. Ik schrik mij een hoedje.. de oude man staat op, en rent naar de piano. Net op het moment. dat hij iets wil gaan spelen, zakt hij weer weg in een diepe trance. Hij mompelt “ik ben het weer kwijt, ik ben het weer kwijt”. . Misschien is hij dementerend, dat kan natuurlijk. Ik kan zijn verdriet niet aanzien, en dus draai ik me om. Maar net op het moment, dat ik me omdraai, hoor ik het …. engelengeluid. Pure magie stroomt er uit zijn handen, liefde.. voor heel even.. want net op het moment dat ik wil kijken, zie ik de oude man weer
wegzakken. Voor de laatste keer mompelt hij “ik ben het kwijt, ik ben het weer kwijt”. Teleurgesteld loopt hij terug naar de fauteuil, en valt in een diepe slaap . Ik aarzel niet, en ren naar mijn valse piano toe, die piano waar ik aanvankelijk niet op wilde spelen. Maar met zijn melodie, is het alsof mijn piano niet vals meer klinkt, maar zuiver…. alsof alles samenkomt. Pure harmonie ! Het laatste muziekstuk voor de theatervoorstelling ‘Dag Mama’ is. Een voorstelling over een vrouw met Alzheimer. Ik draag het stuk op aan onze gast.
