Kunsthof de Heuf is een bijzondere groepsaccommodatie, romantische bed en breakfast en bijzondere vergaderlocatie. U kunt hier ook vergaderen en overnachten. Kom genieten van al het moois dat de Betuwe en de stad Buren te bieden heeft. Met haar rijke historie en heerlijke restaurantjes, leuke cafés en winkeltjes is er voor ieder wat wils! Kanoën? Geen punt. Wandelen of fietsen? Prachtige routes! Lees hier het mooie verhaal van Geke Cornelissen.
Weer en wind, weer en wind
“Beitsen man, beitsen die meubelen !” roept hij, terwijl hij met samengeknepen ogen over het landgoed rondom Kunsthof de Heuf loopt. “Vind je het gek dat de verf loslaat. Weer en wind, weer en wind”.
Geke Cornelissen, die dit weekeinde zijn 88e verjaardag op Kunsthof de Heuf komt vieren, met zijn familie, bemoeit zich nog steeds overal tegen aan. Als jonge jongen begint hij zijn schilderscarriere op de steigers van tal van Rotterdamse kerken .
Bijzondere groepsaccommodatie
Maar ook zijn voortreffelijk schilderwerk, kan niet voorkomen, dat de meeste van die Rotterdamse 
praalstukken in de as worden gelegd. Door de duitse bombardementen is er aan het eind van WO II weinig over van de prachtige stad die Rotterdam ooit was. Toch blijft Geke er wonen, en ziet in de loop van de jaren een compleet nieuwe stad ontstaan.
‘Ik zal altijd een Rotterdammer blijven’ zegt hij. ‘Wij zeggen wat we denken, en zijn harde werkers.’ De handen van Geke lijken wel kolenschoppen.
Maar Geke zet ons aan het werk op de Heuf. Lydia zoekt alle kleuren bij elkaar en zo worden alle meubelen die er op het erf van den Heuf staan één voor één gebeitst. En met de hete adem van Geke in de nek, gaat dat snel.
de exotische kippen van Kunsthof de Heuf
Hij trekt zo nu en dan de kwast uit mijn handen. “Snotverdikkie jongen, zo moet het …kijk zo…” Je spreekt zo’n man niet tegen.
Als alles klaar is, zegt hij “zo vrind, kom bij met zitten, dan drinken we een jenevertje’. Zo zitten we met zijn tweeen aan de lange tafel voor de Heuf, een jenevertje te drinken. We kijken tevreden om ons heen en zeggen niet veel. Er is zoveel te zien:
de avond valt, de zon gaat onder. De kippen lopen achter elkaar hun hokken in.
Na een lange stilte, kijk ik opzij en zie Geke hard aan zijn pijp zuigen. Ik stoot hem aan en zeg:
“Geke, ik hoop dat de Heuf er over 100 jaar nog steeds zo bijstaat. Ikzelf, mijn broer, zus en moeder, en ook de kleine Ira zullen er dan niet meer zijn. Als het huis maar niet in verkeerde handen valt, of dat er één of andere nare oorlog uitbreekt, waardoor dit perceel, waar we met man en macht aan hebben gewerkt, wordt verwoest !”
Geke antwoordt
“Ja jongen, dat hoop ik ook. Maar één ding weet ik zeker… de Heuf wordt niet zomaar vergeten. Wellicht dat ze de Heuf en haar gebeitste meubeltjes over enkele duizenden jaren opgraven. Weer en wind overleefd, weer en wind !! Wie zal het zeggen…”
Alsof het lot roept, staan Geke en ik op, en lopen naar één van de gebeitste tafels onder de grote lindeboom. Geke pakt een kwast en schrijft in rode letters aan de onderkant van het tafelblad
“Geke en Misha waren hier, november 2015”
Dan heffen we samen het glas, en roepen tegelijkertijd “op ons, op de Heuf !“.
