Welkom op Kunsthof de Heuf, een bijzondere groepsaccommodatie in de Betuwe, langs de stadswal van Buren. Deze bijzondere groepsaccommodatie ontvangt vele soorten mensen en hierbij horen veel verschillende soorten verhalen. We horen de verhalen graag. Op deze manier verrijkt de bijzondere groepsaccommodatie in Buren ons leven. Evenals onze romantische bed and breakfast dit doet. Het volgende verhaal is geschreven door mij, Misha Blom. Ik hoop dat deze blog net zo fraai is, als die van mijn zus Sarah. Die schrijft zo goed. Nou ja, ik zal mijn best doen. Goed, ik ben dus Misha. De broer van David, en Sarah. De zoon van Lydia, de oprichter van Kunsthof de Heuf.
Bijzondere groepsaccommodatie Buren, de Betuwe
Het verhaal begint op een zonnige dag in Augustus, ik kom zojuist net uit de tuin. U moet weten, op dergelijke momenten ben ik volledig bezweet. Een dag niet gezweet, is een dag niet gewerkt. Tenminste, zo zie ik dat. Misschien is het een dwangmatig trekje van mij, maar ja, het is hier ook zo verdomde groot. Terwijl ik werk, lopen er allerlei gasten door de tuin. Het zijn vrienden van elkaar, die een weekeindje komen ontspannen op Kunsthof de Heuf. Sommige nemen foto’s, andere kijken naar de kikkers in de zwemvijver, en weer anderen lopen door de kippenwei. Je moet hun verrukte gezichten zien, het zijn net kinderen.
Terwijl ik onkruid aan het wieden ben, houd een man mij staande. Hij veronderstelt dat ik de tuinman ben. Ach, in zekere zin ben ik dat ook wel. Hij wil weten hoe veel verschillende rozen er hier groeien: ‘nou mijnheer, we hebben hier klimrozen en gewone rozen. Ziet u die rozen, die tegen onze muur aan groeien ? Dan zijn nou klimrozen. Die groeien en groeien. En over niet al te lange tijd, ik denk over een jaar, is de halve muur begroeid. Loopt u nu maar eens mee naar de voortuin.”
Romantische bed and breakfast en een bijzondere 
groepsaccommodatie
Nieuwsgierig loopt de man achter mij aan. Hij heeft een mooie snor. Ik heb de mijne een tijdje geleden afgeschoren. Die was niet zo mooi als die van hem. Een beetje vlassig, zou je kunnen zeggen. De man is netjes gekleed, met zijn duurste pak, en mooie gepoetste schoenen.
Ik zeg ‘Ziet u nu mijnheer, daar in die buxusperken, tussen de hortensia’s en de azalea’s in. dat zijn gewone rozen’.
De man antwoordt ‘ wat u gewoon noemt… het zijn prachtige rozen ! zou u het erg vinden, als ik er één voor mijn vrouw pluk ? We zijn vandaag precies 10 jaar samen’ . Ineens besef ik, wat een mooie tuin allemaal al niet kan betekenen voor de mens, dus ik zeg ‘natuurlijk mag u een roos plukken.’
Trots zie ik hem naar zijn vrouw bij de zwemvijver lopen. Hij gaat naast haar zitten, geeft haar een kus, en steekt een roos in haar rode haar.Ik denk dat ik morgen maar weer de tuin inga.
Een wat anders dan hotel van der Valk, Landal green park of centerparcs. Ja!
